sufi nedir

Allah için kalbini saflaştıran kişi
Sûfî, pislikten arınan, tefekkür ile dolan, beşeriyetten Allah’a yönelen, yanında altın ile çamur eşit olan kişidir Sûfî, kalbini Allah’ın saflaştırdığı, böylece kâlbi nurla dolan zikrullah lezzetini tadan kimsedir
Sûfi (veya sofî) kelimesinin hangi kökten türediği hususunda çeşitli görüşler vardır Bu kelimenin Hicretin ilk asrında kullanılmadığını da biliyoruz İbn el-Cevzî’nin (öl 597) ifadesine bakılırsa, bu kelimeden türetilen “Tasavvuf” tabiri, hicri ikinci asırdan itibaren kullanılmaya başlanmıştır (Telbisu İblis, s 163, Mısır 1340)
Klasik kaynakların bir çoğuna göre sûfi ismiyle anılan ilk zât Ebû Hâşim el-Küfi’dir (vefatı 150) İlk tekkenin de bu zât tarafından kurulduğu rivayet edilmektedir (Sühreverdî, Avariful-Maarif, Beyrut 1982, s 66; Lâmî Çelebi, Nefehât Tercümesi, s 86, İst1982; YN Öztürk, Tarih Boyunca Tasavvufi Düşünce, s 47, İst 1974)
Bilindiği gibi sûfî tabiri aidiyet (ism-i mensup) ifade eden bir kelimedir Tasavvuf ve mutasavvıf kelimeleri de aslı “S-V-F” olan bu kelimenin “tefe’ül” kalıbına nakli ile elde edilmiştir Sûfî kelimesinin kökü ve türetilişi hakkında ileri sürülen görüşleri şu şekilde sıralamak mümkündür:
a- Ashâb-ı Suffa: Sûfi, Ashâb-ı Suffa’ya mensub, onlara benzeyen kimse demektir Ashâb-ı suffa ise, Mescid-i Nebevî’nin sofasında oturan ve sürekli tedris, ibadet ve riyâzetle uğraşan sahabîlere verilen addır Bizzat Hz Peygamber (sas) burada dersler veriyordu (M Hamidullah, İslam Peygamberi, İstanbul 1980, II, s 829) Bu sahabiler hayatlarını İslamı öğrenmeye ve Hz Peygamber’in (sas) hiç bir irşadını kaçırmamaya vakfetmiş kişilerdi Daha sonra zuhur eden sütîlerin yaşayışları ile Ashâb-ı suffa’nın hayatları pek çok bakımdan birbirlerine benzerlik gösteriyordu İşte bu benzerliğe dayanılarak onlara sûfi ismi verilmiştir Ancak; Arap dilinin kuralları açısından bu görüşü desteklemek mümkün değildirZira, bu benzerliği ifade etmek için nisbet ifade eden “sûffi” kelimesinin kullanılması gerekirdi (Telbîsu İblîs, s 162-3; Avarifu’l-Maarij s 65) Dolayısıyla tasavvuftaki Sufi kavramının Ashab-ı Suffa ile hiç bir ilişkisi yoktur Bunu iddia etmek bir zorlamadan öteye gitmez
b- Saff-ı Evvel: sûfiler, Cenâb-ı Hakk’ın huzurunda ön safta bulunmaya özel bir önem verdikleri için, kendilerine bu ismin verildiği söylenmiştir Çünkü onlar, kalpleri ile Cenâb-ı Hakk’a yönelmeye, iç dünyaları ile O’nun huzurunda bulunmaya büyük bir ehemmiyet vermektedirler (Avarif, aynı yer) Bu nisbet de dil bakımından uygun değildir Zira, saf kelimesinin nisbeti “saffi”dir Bu bakımdan sûfi’nin saff-ı evvel ile de hiç bir ilişkisi yoktur
c- Benu’s-Sufe: Cahiliyye devrinde, Kâbe’ye hizmet eden, Benü’s-Sufe kabilesine nisbetle sufi isminin türetildiği kanaatında olanlar vardır Adı geçen kabilenin reisi Gavs ibn Mürr Süfa lakabını taşırdı Öyle anlaşılıyor ki bu lakap, o kabileye ad olmuştur Ancak bu kabilenin İslam’dan sonra mevcut olmadığı bilinmektedir İ Hakkı İzmirli, bu kanaatın doğru olmadığı görüşündedir (M 12, Tasavvuf, İstanbul 1981, s 40)
d- Safevî: Sufi kelimesinin aslının “safevî” olduğu, fakat telaffuzunun zorluğu sebebiyle, vav ve fâ harflerinin yer değiştirmeleri suretiyle sufi şekline dönüştüğü ileri sürülmüştür (A varif, s 65)
e- Sufâne: Sufi kelimesinin sufane kelimesinden geldiği de ileri sürülmüştür Sufane, bakliyat cinsinden olan bir çöl bitkisidir Bu görüşe göre sûfiler, bu çöl bitkisinden yiyerek geçindikleri için bu isim verilmiştir Bu görüşte kabule şayan değildir Çünkü sûfiler sadece bu bitkiyle beslenmezlerdi Kaldı ki dil bakımından da bu görüş tutarlı değildir Zira bu kelimenin nisbeti sufi değil, sûfanîdir (Telbîs, s 163)
f- Savf: Tasavvuf kelimesinin (S-V-F) kelimesinden türetilmiş olduğunu ileri sürenler de vardır Bu kelime, meyletmek, yüz çevirmek anl—– gelir Abdulkadir Geylânî (480-561), tasavvufun bu kökten türediği kanaatındadır Ona göre, gerçek mutasavvıf, masivadan Mevlasına yüz çeviren, meyleden kişidir (A Geylânî, el-Fethu’r-Rabbânî, Beyrut 1979, s 60)
g- Sofos-Sofia: Bazıları sûfî kelimesinin Yunanca “hikmet” anl—– gelen “sofos” veya “sofia” kelimesinden türetildiğini iddia etmişlerdir Bazı müsteşrikler, el-Birrunî (öl: 440/1048), Ömer Ferit Kâm ve Şemsettin Sami bu görüşü savunmuşlardır Müşteşriklerden Nöldeke, Lacy ve Massiğnon bu görüşe katılmazlar “Batılı müellifler (bazıları) büyük bir yanlış yaparak kelimenin Yunanca “sophos”un Arapça yazılışı olduğunu kabul etmişlerdir Zira bu görüşün tarihi açıdan desteklenmesi de oldukça zordur İlk sufi ismini alan kişinin H 150 tarihinde vefat ettiği bilinmektedir Oysaki ilk filozof ismini alan Kindî H 260 yıllarında vefat etmiştir” (Fazlur Rahman, İslâm, İstanbul 1981, s 166)
h- Sûf: Sufi kelimesinin Arapça yün anl—– gelen “sûf” kelimesinden türediği görüşü daha çok taraftar bulmuştur Her ne kadar, Kuşeyri sufi kelimesinin nereden türediğini gösteren ne bir iştikak kaidesi, ne de bir gramer kuralı yoktur diyor ise de, öyle görünüyor ki sufi ismi, mutasavvıfların zühdün ve dünyayı terk etmenin bir işareti olarak giydikleri yün elbiseden (süf) gelmektedir İbn Haldun da aynı kanaattadır: “Sufi kelimesinin suf’tan gelmesi en doğru izah tarzıdır Çünkü sûfiler çoğu zaman yün elbise giymişler ve böylece de fantezi elbise giyen halka muhalefet etmişlerdir” (Kuşeyrî, Risale, s 165, Gümüşhânevî, Camiu’l-Usul, s 210; İbn-Haldun, Mukaddime, s 467)
Suff sözcüğünün kaynağı hakkında ileri sürülen bu kadar değişik görüşler, tasavvufun ve sufinin kuşatıcı tek bir anlama indirgenemeyeceğini, çok engin bir anlamlar bütünü içinde ele alınması gerektiğini ifade eder Aslında, her iklimde ve illkede tasavvuf ve sufinin bilinen belli bir anlamı vardır Fakat onun asla biçimler ve görüntülerle ilgisi olmasa gerekKelimenin etimolojisi ile ilgili tüm bu görüşler, sufiliğin İslam dünyasındaki doğuş ve gelişiminin geniş bir tabana oturduğunun ifadesi olarak değerlendirilmelidir Buna göretasavvufu gerçekleştirme çabasını veren kişileri gösteren bir terimdir

BY  CİN