Antalya’da gece tükenirken,
Sarar evreni, toprağın ve denizin kokusu…
Sabahın perdesi , maviliklere açılır ,
Ortalığı martıların çığlıkları kaplar
Sular griden maviye bulanır…
Antalya , alaşağı edilmiş bir geceden çıkar,
Dudaklarında acı bir gülümsemeyle.
Güneyde sabah rüzgârları umuttur.
Önce dipten vuran bir dalga,
Sonra bir sessizlik ve bir ışık,
Bir anıdır şimdi dalgın uyuyan şehir.
Yeni umutlara, yeni sevgilere gebedir.
Akdeniz, yeni bir günün doğuşunu resimler.
Deniz, hafif hışırtılı, sahille kucaklaşır.
Günün ilk ışıkları Torosları ışıtır,
Kızlar sivrisi sonra Tunç dağı,
Tepeleri hafif bulutlu , yukardan bakarlar,
O an ulaşılmazın resmidirler.
Derken balıkçıların dönüşü,
Limanda balık pazarı,
Uzaktan süzülen bir yelkenli,
Uzun seferine hazırlanan bir gemi,
Ve evler arasında gölgelenen sokaklar,
Gözleri mahmur işe koyulan insanlar,
Yoğunlaşan sesler, atışmalar, kavgalar,
Arabalar, makinalar, otobüsler , kamyonlar,
Bir koşuşturmadır sarar her yanı.
Sabah yerini güne bırakır,
Sessizlikse yaşam kavgasına.
Denize kıyısı olan kara şehri,
Antalya’da sabah kısadır.

Çığlıklar atarsam özlemine,
Bakmak istersem gözlerine,
Hasret kalırsam ellerine,
İşte o zaman ben ağlarım.

Patlar sığmazsam şişelere,
İsyan edersem gecelere,
İsmini yazıyorsam pencerelere,
İşte o zaman ben ağlarım.

Özlemin yakarsa bağrımı,
Gurbet örerse ayrılık ağını,
Verseler de bana hasan dağını,
İşte o zaman ben ağlarım.

Sinemde kuşlar öter ne biçim,
Özledim seni o biçim,
Senden beni uzaklara atarsa geçim,
İşte o zaman ben ağlarım.

Sinende gezer umudumu saklarım,
Zülfünü içime çeke çeke koklarım,
Eğer ki! Dudaklarından ayrılırsa dudaklarım,
İşte o zaman ben ağlarım.

Hadi gel,
Yoksa kaybolacağım karanlıklar.
Belki sisli bir kış gecei,
Belki hüzünlü bir son bahar akşamında.
Cesedimi görecekler Çamurlar arasında.
Gelip sana haber verecekler şaşıracaksın.
Bir elinde silahı Bir elinde senin resmin vardı diyecekler inanmayacaksın.
Sonra kalkıp bana geleceksin
Cesedimi görecek taş kesileceksin
Senin İçin neler çektiğimi anlayacaksın
Tutup ellerimi Affet diyeceksin affet beni
Seni Çoktan affettiğimi Bilmeyecekin.
Eğilip sarılacaksın soğuk bedenime
İşte o an
Bir fısıltı dudaklarımda
Elveda sözü çınlayacak kulaklarında
Elveda BİRTANEM ELVEDA…!

Özgür mavinin tutsaklığında

Yaşam ışıltısı küçük bir dalgayım.

Masmavi gökyüzü ve deniz,

Bembeyaz bulutlar ve martılar,

Mavi beyaz bir rüyadayım.

Doğanın en saf ifadesiyim ben,

Güneş bile incitmeden geçer

Billur tenimden.

En sevdiğim oyun

Med-Cezir dir benim.

Oyun bozan dalgakıranları

Hiç sevmedim.

Bazen yarışırım dalgalarla

En önde varmak için karaya.

Sonra, oynarım çocuklarla,

Kurabilsinler diye yeniden

Kumdan kalelerini yıkarım.

En yakın dostlarım

Yunus balıkları

Onlar mavi yürekli barışın çocukları !.

Ah! Yoldaşlarım ,

Balinalar ve fok balıkları

Kapkara yürekliler öldürdüler onları !..

Bazen öfkelenirim böyle

Coşarım, taşarım,

Ben hep başına buyruk yaşarım.

Acıtmaz canımı , ne ağlar ne oltalar

Zıpkın yemiş bir balinanın gözyaşı kadar !.

Seviyorum

Bir sevgiliye bakar gibi

Bana sevgiyle bakanları.

Ölümsüzleştirip bu bakışı

Resmimi yapanları.

Seyrettiniz mi bir kumsaldan

Ufukta doğan güneşi,

Bulunmaz tabiatta

Bu tablonun bir eşi.

Ve saklarım her gece

Bir sır gibi içimde,batan güneşi .

Aslında gece , gündüzün ikiz kardeşi!.

Gün ışığı bir müjdedir yaşama

Her gecede bir sabah olduğunu

Müjdelemek için kainata .

Kim bilebilir benim kadar

Bir damlayı inci yapan gizemi.

Bilmeniz gereken sadece şudur :

Bu ne damlanın ne midyenin hüneri !.

Sadece inciler saklamaz

Denizin derinlikleri.

Ne zaman görsem akıtır gözyaşımı

Bitmemiş bir yolculuğun seyir defteri !.

Aslında deniz evrenin yüreğidir,

Deniz evrene sunulmuş

En büyük hazinedir.

Büyürken sordum kendime

Kaç kulaçta gidilir evrenin sonuna,

Yada binip bir deniz atına

Gitmeli mi dört nala ?

Dostluğu, liman fenerinin aydınlık gözlerinde

Heyecanı, Kolomp un sözlerinde

Umudu, karayı gören tayfanın yorgun sesinde

Hüznü, giden geminin ardından

Mendil sallayan sevgilinin yüzünde gördüm.

Deniz tuzunda buldum

Yaşamın tadını.

Ölüm meleği fırtına olup sallarken gemiyi

Genç kaptanın duasında işittim İsa’nın adını !.

Her fırtına bir şölendir;

Her fırtına hüzne gebedir.

Savrulmaktan yorulunca küçük bedenim

Zaman yorgunu sakin koylarda dinlenirim.

Dinlerim rüzgarın bestesini

Kimsesiz gecelerde.

Deniz bir beşik gibi sallarken beni

Yosunların kollarında

Bakarım gemilerin kılavuzu yıldızlara.

Ve her gece sarılıp uyurum

Bir deniz yıldızına.

Denize ait ne varsa ,

Işıltım da saklı.

Çok severim uçan balıklarla yarışmayı

Ve muson yağmurlarında ıslanmayı.

Evrenin yüreğinde

Küçük bir dalgayım,

Maviye aşık ,

Özgürlüğe tutsağım !..

Hani bulutlarla bana haber yollayacaktın,
Sen her yağmur damlasına bir kelime yazacak;
Ben de o damlaları avuçlarıma alıp,
Yazdığın mektubu okuyacaktım.
Kokunu çiçeklere iliştirip yollayacaktın hani?
Söz vermiştin….

Bülbüller sözlerini getirecekti bana
Dalgalar, vurup vurup hasretini solumayacak mıydı?
Yıldızlar, sana giden yolu gösterecek,
mehtap, yolumuzu aydınlatacaktı.

Aşkımıza ondan başka kimse şahit olmayacaktı
Öyle sevecektik ki birbirimizi,
Sorgusuz sualsiz girecektik cennete
Kıskanacaktı nurumuzu melekler bile…

Şimdi neden solgunsun böyle birtanem,
Niçin açıp gözlerini ellerimden tutmuyorsun?
Uzat ellerini, al beni de yanına.



Bunca hasret yetmez mi çıkmak için katına,
Yoksa gittin ve unuttun mu beni;
Unuttun mu oralarda?

beyaz güller açtı bahçelerde , sevdiğin..
ya o karanfil , baygın kokulu çiçek.
gel yalnızlık bahçeme beyazlar giyin,
anladımki bu ömür sensiz geçmeyecek.